Είστε εδώ
Αρχική Σελίδα > Αρχείο > Αξιολόγηση και εθνική ανεξαρτησία!

Αξιολόγηση και εθνική ανεξαρτησία!

Toυ πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου (Προέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων)

Ένας όρος που μπήκε για τα καλά στη δράση της κυβέρνησης και στο δημόσιο βίο της Ελλάδας.
Τι σημαίνει όμως αυτός ο όρος; Να, τι λέει το λεξικό:  «Προσδιορισμός της αξίας ενός πράγματος – προσδιορισμός της αξίας προσώπου ή ενέργειας με καθορισμένα κριτήρια π.χ. Η αξιολόγηση μαθητών με γραπτές εξετάσεις στο τέλος κάθε εξαμήνου».
Συνεπώς: Από το εννοιολογικό αυτό περιεχόμενο συνάγεται ότι ο αξιολογητής είναι ανώτερος του αξιολογούμενου, όπως ο διορθωτής των μαθητικών γραπτών.
Άρα, όταν λέμε αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου από τους «θεσμούς», αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε θέση μαθητού έναντι των θεσμών – καθηγητών που την αξιολογούν. Μ’ άλλα λόγια η ελληνική κυβένρηση δίνει εξετάσεις ενώπιον των «θεσμών», οι οποίοι έχουν και τη δυνατότητα να την απορρίψουν για τις επιδόσεις της.
Τελικό εξαγόμενο:
Αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου σημαίνει κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας, από τους βαθμολογητές – δανειστές.
Πρόκειται για ένα πρωτόφαντο φαινόμενο στο δημόσιο βίο της Ελλάδας, και μάλιστα οξύμωρο και να, γιατί: Πάγια αρχή του Ελληνικού Διοικητικού Δικαίου αλλά και του Συντάγματος είναι η μη υπαγωγή του κυβερνητικού έργου στην ακυρωτική αρμοδιότητα του Συμβουλίου Επικρατείας (άρθρο 95 του Συντάγματος).
Δηλαδή οι λεγόμενες κυβερνητικές πράξεις βρίσκονται εκτός του κύκλου ελέγχου του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Όμως, ενώ οι κυβερνητικές πράξεις δεν ελέγχονται από το Συμβούλιο της Επικρατείας, ελέγχονται από τον Τόμσεν!!! Το γεγονός συνιστάιλαροτραγωδία εθνική.
Τούτων δοθέντων καλά θα κάνει η κυβέρνηση να μην παριστάνει τον ζογκλέρ παίζοντας το παιχνίδι του θανάτου με την αξιολόγηση περπατώντας σε τεντωμένο σχοινί χωρίς

προστατευτικό δίχτυ.

Το παιχνίδι είναι εθνικά επικίνδυνο.
Ή φεύγουμε αρνούμενοι τις αξιολογήσεις ή μένουμε και τις ανεχόμαστεΤο παπατζιλίκι ισοδυναμεί με εθνικό έγκλημα. Ο «κυρίαρχος» και «υπερήφανος» λαός τι λέει; Περπατά στα τέσσερα;
Επειδή όμως, η Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον τραγικού εθνικού αδιεξόδου, επισημαίνω στους κυβερνώντες τους μέγιστους εθνικούς κινδύνους που συνεπάγεται η άσκηση πολιτικής με μπλόφες και με εξυπνακισμούς και προς τον σκοπό αυτό μεταφέρω εδώ προς γνώσιν τους τούτα τα λόγια του δάσκαλού μου στην Πάντειο Σχολή και μετέπειτα Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας και της μεταπολιτευτικής ελληνικής Δημοκρατίας Μ.Στασινοπούλου.
Δίδασκε: «Η δημόσια εξουσία δεν ασκείται χάριν παιδειάς, η δε περί τούτων εύλογος πεποίθησης των διοικούμενων χρήζει νομικής προστασίας» (Αυτό το θυμάμαι από το 1952).
Το αναφυπτον εύλογο ερώτημα είναι τούτο: πως θα προστατευτούμε από τους παιδισμούς των κυβερνώντων τούτων των χρόνων τους οποίους καυτηρίασα πριν από αρκετά χρόνια (βλ. το άρθρο μου: «Τα παιδία παίζει – Στις πλάτες ενός ολόκληρου λαού και των τυχών του έθνους» στο μηνιαίο περιοδικό «Ηλιαία», τευχ. Μαρτίου 2007 και αναδημοσίευση στο συλλογικό μου έργο: «Κριτικά Κείμενα», εκδ. «Πελασγός» – Γιαννάκενας – Αθήνα 2012, σελ. 127-131).
Τότε, επισημαίνοντας την εθνοφθόρο πολιτική της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, κατέληγα: «Η ενίσχυση των δύο «Σιαμαίων» κομμάτων, ανοίγει το δρόμο για την εθνοκτόνο πολιτική πόλωση, που μαστίζει το δημόσιο βίο της χώρας από τη μεταπολίτευση και δώθε».. Είναι προφανές ότι η ελληνική πολιτική ζωή κινείται ανάμεσα στο γελοίο και στο χυδαίο, το οποίο υπηρετούν πάρα πολλοί για μια καρέκλα, για λίγα ευρώ, για λίγη δημοσιότητα. Ξεπεσμός: Ατομικός, συλλογικός, εθνικός»!
Αυτά, τότε. Το Μάρτιο του 2007 που η συντριπτική πλειοψηφία του φαύλου λαού και των κοπριτών ψηφοφόρων χειροκροτούσαν τους εθνικούς τερμίτες που παρίσταναν τους Έλληνες πρωθυπουργούς και τους «ιδεολογικούς» αντιπάλους!
Πολιτικά παιχνίδια αισχίστης μορφής που άνοιξαν το δρόμο των κοινωνιοκτόνων μνημονίων, τα οποία με ευλάβεια εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ!
Αθήνα 09/05/2016
Πολιτικές Υποθήκες
Σωκράτης: «Εάν ήταν αναγκαίο να αδικήσω ή να αδικηθώ, θα προτιμούσα περισσότερο ν’ αδικηθώ παρά να αδικήσω».
Πλάτων: «Όταν έχουμε τυραννικούς νόμους, τότε στην πράξη έχουμε τυραννίδα, κι ας ονομάζεται αυτή δημοκρατία».
Ο ίδιος: «Η κάθε αρχή νομοθετεί σύμφωνα με το συμφέρον της».
Ο ίδιος: «Εκείνο το οποίον είναι αληθινά το μέγιστον κακόν και το πρώτον μεταξύ όλων, είναι το να μη τιμωρείται κανείς ενώ αδικεί».
Γ. Λε Μπον: «Μια γενεά ανθρώπων πολύ σπάνια αντιλαμβάνεται το έργο που επιτελεί. Προετοιμάζει το μέλλον αλλά το μέλλον είναι συχνά αντίθετο απ’ αυτό που ήθελε».
Ανάχαρσις: «Οι νόμοι σας Σόλωνα, μου φαίνονται σαν τον ιστό της αράχνης. Τα μικρά έντομα πιάνονται πάντα σ’ αυτόν, ενώ τα μεγάλα πάντα τον τρυπούν και περνούν».
mm
Π. Παπαγαρηφάλλου
Ο Παναγιώτης Παπαγαρυφάλλου είναι πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων από το 2009. Γεννήθηκε στη Λάρισα. Σ' αυτή την πόλη έζησε τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου. Ερχόμενος στην Αθήνα για σπουδές, αλλά και για λόγους καταδίωξης, θα σπουδάσει: Πολιτικές Επιστήμες, Νομικά, Κοινωνικές και Οικονομικές Επιστήμες. Στο διάστημα αυτών των χρόνων ανέπτυξε πλούσια φοιτητική συνδικαλιστική δράση στο χώρο των επιστημόνων, από τη θέση του αντιπροέδρου του Συλλόγου Πτυχιούχων της Παντείου Σχολής, της οποίας γίνεται επιστημονικός βοηθός το 1964 και απολύεται το 1967 λόγω κοινωνικών φρονημάτων. Το 1968 συλλαμβάνεται και αρνούμενος να υπογράψει "Δήλωση" αποκήρυξης του ΚΚΕ εκτοπίζεται για τρία χρόνια στο Παρθένι της Λέρου. Μετά τη μεταπολίτευση θα παραμείνει εκτός των πολιτικών κομμάτων. Η επιλογή αυτή επέδρασε αρνητικά, τόσο στην ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία όσο και στην κοινωνική αξιοποίηση των επιστημονικών του εφοδίων, και ιδιαίτερα στην τοπική αυτοδιοίκηση, τα οποία λεηλάτησαν διάφοροι άσχετοι κομματικοί. Το 1973 βραβεύεται από την Ακαδημία Αθηνών, σε μυστικό διαγωνισμό, για το πρωτότυπο ιστορικό του έργο γύρω από τους γεωργικούς και ναυτικούς συνεταιρισμούς, ενώ το 1991 βραβεύεται ξανά από την Ακαδημία για το συνολικό του έργο, το οποίο αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση. Το 1976, ο Δήμος Αθηναίων τον βραβεύει για την επιστημονική και ερευνητική του προσφορά στην τοπική αυτοδιοίκηση και για τις προτεινόμενες λύσεις των προβλημάτων της. Το 1978 εκλέχτηκε άμισθος υφηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εξ' αιτίας αυτής της εκλογής θα βρεθεί ανακρινόμενος στο 535 γραφείο του Υπουργείου Παιδείας ως "επικίνδυνος κομμουνιστής"! (Ιούλιος του '78). Το 1978 υπήρξε συνιδρυτής και διευθυντής του περιοδικού "Τοπική Αυτοδιοίκηση" το οποίο κυκλοφορεί ακόμη με άλλη διεύθυνση. Έκανε διαλέξεις και εισηγήσεις σε επιστημονικά συνέδρια και πρωτοστάτησε στην ίδρυση επιστημονικών εταιριών και κινήσεων όπως π.χ. της Εθνικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνος (1964), της εταιρείας Φίλων του Συνεργατισμού (1973) και της Κίνησης Ενεργών Πολιτών (1992), των οποίων διετέλεσε πρώτος γενικός γραμματέας. Δημοσίευεσε δεκάδες επιστημονικές εργασίες και εκατοντάδες άρθρα στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο για επιστημονικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.

Αφήστε μια απάντηση

Top