Είστε εδώ
Αρχική Σελίδα > Πολιτισμός > Ιστορία > Τo πνεύμα του «Όχι»στην αντίστασή μας σήμερα

Τo πνεύμα του «Όχι»στην αντίστασή μας σήμερα

Αθανάσιος Λ. Κόρμαλης
Αντιπρόεδρος Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων

Το ιστορικό μας «ΟΧΙ» του 1940, αποτελεί μία από τις πολλές εκφράσεις Αρνήσεως, την οποίαν εμείς οι Έλληνες, ως λαός και ως άτομα προτάξαμε και προτάσσουμε προ της βίας, της επιθέσεως, της προσβολής του ισχυρότερου, της πατάξεως της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας μας.

Αποτελεί μία κληρονομική Αρετή του έθνους μας, που μέσα από αυτήν ξεπήδησαν τα Έπη, οι δόξες και οι μοναδικές και λαμπρές αυτοθυσίες πλάθοντας, με αίμα και ατσάλι, ηρώες, μάρτυρες αλλά και Αγίους.

Το ΟΧΙ μας και ο αντίλαλος των παλαιοτέρων Αρνήσεων δίδαξαν ολόκληρη την υφήλιο λαμπρές γαλανές σελίδες αγώνων για Ελευθερία και Εθνική Ανεξαρτησία καθιστώντας την λέξη «Έλληνες» συνώνυμη της Νίκης, της Θυσίας, της Αξιοπρέπειας και κατατάσσοντας αυτές στην παράδοσή μας για χιλιάδες χρόνια.

Οι Αρνήσεις του Μιλτιάδη, του Θεμιστοκλή, του Λεωνίδα, του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου, του Διάκου και τόσων και τόσων άλλων ήσαν τα ΟΧΙ που γέννησε και επανέλαβε η Ελληνική ψυχή, στο πέρασμα των χρόνων, χαρίζοντάς τα στους επόμενους σαν ιερά παρακαταθήκη και πατρική κληρονομιά, αντιμετωπίζοντας τον όγκο του ανατολικού Δεσποτισμού, την Οθωμανική λαίλαπα και καταστροφή, την Ιταλική μπότα, τους σκληρούς και σιδηρόφρακτους απογόνους του Αλάριχου…

*** *** ***

Σήμερα όμως, αυτός ο περήφανος και ηρωικός λαός, μετά τα τόσα εξαίσια «ΟΧΙ» του «βιώνει» με ψίχουλα, αγωνία για τις …. αξιολογήσεις της πείνας του και των νέων υποχωρήσεών του από τα δυτικά οικονομικά Διευθυντήρια. Ανέχεται, γονατισμένος, κάθε (ποικίλου χαρακτήρα) εντολή των … «θεσμών», μένει με σταυρωμένα χέρια χωρίς ιδανικά, χωρίς όνειρα, χωρίς εργασία, χωρίς δύναμη, χωρίς – εν τέλει – σπίτι…

Η μορφωμένη νεολαία του ξεσπιτώθηκε. Προσφέρει την δύναμη και την γνώση της στα σκλαβοπάζαρα της Δύσης, των μεγάλων αφεντικών. Δεν βιώνει τίποτα, δεν δημιουργεί οικογένεια και αν τυχεί και δημιουργήσει, δεν αποκτά – για οικονομικούς λόγους – απογόνους…

Υπόκοφα, ύπουλα αλλά σταθερά συνεχίζεται η Γ ε ν ο κ τ ο ν ί α των Ελλήνων…

Τα Μνημόνια, που οι αποτυχημένοι της πολιτικής σκηνής έφεραν και επέβαλλαν στον στον λαό μας, οδηγούν σιγά-σιγά αλλά σταθερά στην καταστροφή. Και κανείς δεν διαμαρτύρεται! Οι πολιτικοί περιμένουν την σειρά τους και την ένταξη σε πολιτικά σχήματα, που θα συνεχίσουν, μελλοντικά, την πολιτική του ραγιαδισμού, και ο λαός μεταλλαγμένος και χρεωκοπημένος ηθικά, πολιτιστικά και οικονομικά αποδέχεται γονατιστός, αναντιρρήτως την μαύρη συνέχεια καταδικάζοντας τις επόμενες γενιές, τον ίδιο τον τόπο σε υποτέλεια και καταστροφή.

Λόγια για να περιγράψουμε την καταστροφή και το κακό βρίσκεις πολλά και εύκολα τα διατυπώνεις. Λύσεις όμως (με κεφαλαίο το Λ) δεν βρίσκουμε … Όσοι σήμερα θέλουν αληθινά και ανεμπόδιστα να αντισταθούν και να νοιώσουν στις καρδιές τους την φλόγα της Νίκης του Έπους του 1940 (αυτού του κοσμοξακουστού που άστραψε με λάμψη ουράνια, τυφλωτική στις κορφές της Πίνδου) και της Εθνικής Αντιστάσεως, επιβάλλεται να ξυπνήσουν, να θυσιάσουν ησυχία και καλοπέραση και να σταθούν Όρθιοι μπροστά στην κατρακύλα.

Αν τα Μνημόνια και όλοι οι νόμοι, που δένονται με αυτά (νέος εργασιακός, και όχι μόνο Μεσαίωνας) είχαν αντιμετωπισθεί ευθύς εξ’αρχής. Αν ο χώρος της Δικαιοσύνης προτιμούσε να σταθεί Όρθιος και οι κινητοποιήσεις Επιστημόνων και εργαζομένων ήσαν συχνές και συντονισμένες δεν θα «ζούσαμε», την σημερινή καταστροφή, την πλήρη εξάρτηση, την υποτέλεια, τον ραγιαδισμό. Χάθηκε η πίστη στην εθνική ανεξαρτησία. Έσβησε το φιλότιμο και η υπεριφάνεια… Λες και καταγόμαστε από άλλους προγόνους. Λές και δεν έχουμε σχέση με αυτούς που έγραψαν, με κεφαλαία γράμματα, την γαλανή ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ «πάνω εκεί στις Πίνδου μας τις κορφές» και τα χρόνια της Εθνικής μας Αντιστάσεως.

*** *** ***

Δεκάδες στίχοι, ζεσταίνουν τις καρδιές σήμερα, ακόμη και στο Διαδίκτυο, αν θέλει κάποιος να τις ζεστάνει βέβαια… Ας σκύψουμε λίγο στον Στ. Σπεράντζα και στο βραβευμένο ποίημά του «Πίνδος».

Με τη λόγχη χαράξαμε αδρό στα βουνά
τ’ όνομά μας – γαλάζιο λουλούδι –
να το πάρει ως τα πέρατα ο θρύλος ξανά
στους λαούς να το κάνει τραγούδι….

Μάνα Ελλάδα, δική σου μια σάλπιγγα ηχεί
λες ακόμα, στης Πίνδου μια κόχη,
στους λαούς να θυμίζει, γεμάτο ψυχή,
το τρανό που ξεστόμισες ΟΧΙ…

Η καθημερινή Όρθια και Περίφανη θέση των Πολιτών, η καθημερινή μας Άρνηση σε μεθόδους και τρόπους, που μας έφθασαν στην καταστροφή και σε αδιέξοδα, η Άρνηση στους δημιουργούς του κακού αποτελεί την μόνη ασπίδα αντιστάσεως, το πνεύμα του 1940!!
Όσοι Ζωντανοί… Ψηλά τις καρδιές!

 

mm
Αθ. Κόρμαλης
Γεννήθηκα στήν Ἀθήνα τό 1958 καί μεγάλωσα στόν Δῆμο Ζωγράφου. Πτυχιοῦχος Νομικῆς Ἀθηνῶν καί Δημοσίου Δικαίου καί Πολιτικῶν καί Οἰκονομικῶν Ἐπιστημῶν. Ὑπηρέτησα στό πολεμικό Ναυτικό (Γραφεῖο Δικαίου Θαλάσσης Ὑπ.Ἐξ.) Ἕνα ταξίδι (1984) (μέ ἀφορμή ἀγῶνες Στίβου), στήν Στάρα Ζαγόρα καί τήν Φιλιππούπολη, καθώς καί μία ἀποστολή στήν Νοτ. Ἰταλία καί Σικελία (στούς Ἑλληνοφώνους καί τούς Ἀρβανίτες) ἦταν ἡ ἀφορμή νά ξεκινήσει ἡ βαθύτερη ἐνασχόληση μέ τήν Ἑλληνική Γραμματεία, τόν Πολιτισμό, τήν Ἱστορία, τήν Παράδοση τήν Γλῶσσα τήν προσπάθεια γιά τά Δίκαια τῶν ἑλληνικῶν μειονοτήτων, ἑλληνοφώνων καί Ἀποδήμων. Μακρυά (πολύ μακρυά...) ἀπό τά κόμματα ἀπό τό 1979, πίστεψα στόν ἀγῶνα τήν ἀγωνία καί τήν προσφορά τῶν συλλόγων (συν+λόγος) μέ συνεχή δράση, διάλογο, συνεργασία καί σεβασμό στήν γνώμη τοῦ ἄλλου. Ἀνατ. Ρωμυλία, Νοτ. Ἰταλία (Ἀπουλία, Καλαβρία, Σικελία), Παλαιστίνη, Μοναστήρι, Βορ. Ἤπειρος, Ἕδρες διδασκαλίας τῆς Ν. Ἑλληνικῆς, στά ξένα Πανεπιστήμια, Ἑλληνικές Κοινότητες τοῦ Ἐξωτερικοῦ, ἦταν τά ἐρεθίσματα καί οἱ σταθμοί ἐμπειριῶν γιά τήν διάσωση τοπικῶν ἑλληνικῶν διαλέκτων, τήν διάδοση τῆς Ν. Ἑλληνικῆς καί τῆς λαϊκῆς μας παράδοσης. Ἱδρυτικό μέλος σέ συλλόγους καί ἑνώσεις («ΕΝΩΣΗ ΧΕΙΜΑΡΡΙΩΤΩΝ», «Ἰνστιτοῦτο Δια-βαλκανικῶν Σχέσεων» κ.ἄ.) Πρόεδρος στόν Ἐπιστημονικό Σύλλογο Νέων τῶν Ἀμπελοκήπων (ΕΣΝΑΜ) τῶν Ἀθηνῶν (ΕΣΝΑ), στόν ΟΔΕΓ (Ὀργανισμό γιά τήν Διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης). Συγγραφέας βιβλίων σχετικῶν μέ τίς Ἀλησμόνητες Πατρίδες: (Ἀνατ. Ρωμυλία, Ἀνατ. Θράκη) τήν Ἑλληνική Ἱστορία, (Σκιαδικά, Μάχη Μαραθῶνος, Ἐκτέλεση Ἰ. Δραγούμη), τά Ἑλληνικά Δίκαια στό Αἰγαῖο Πέλαγος, (Ἡ ἀπάντηση στήν τουρκική πρόκληση) τήν Ἀντίσταση στήν Βορ. Ἤπειρο. Καί ἡ Ἰθάκη νά φαντάζει ἀκόμη μακρυά... Οἱ ἐμπειρίες πολλές, ἡ ἠθική ἱκανοποίηση μικρή. Κανείς δέν ξέρει ἄν καί τί πετύχαμε σ’αὐτήν τήν προσπάθεια. Ὅμως, σίγουρα, ἡ συνείδηση εἶναι καθαρή καί ἥσυχη...

Αφήστε μια απάντηση

Top