Είστε εδώ
Αρχική Σελίδα > Ελληνοτουρκικά > Η Συνθήκη της Λωζάννης, το «Νέο Δόγμα» Βενιζέλου, ο Ατατούρκ και ο Ερντογάν

Η Συνθήκη της Λωζάννης, το «Νέο Δόγμα» Βενιζέλου, ο Ατατούρκ και ο Ερντογάν

Του πολίτη Π. Λ. ΠΑΠΑΓΑΡΥΦΑΛΛΟΥ

Προέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων (ΕΕΕΘ)

 

Ενώ η Σμύρνη έβγαζε ακόμα τους καπνούς της Καταστροφής της και οι κάτοικοί της, όσοι απόμεναν, μη στέργοντας στην βασανισμένη προσφυγιά, ζούσαν εν μέσω ερειπίων και … μυγών, τον Ιούλιο του 1923, ο Ελ. Βενιζέλος υπογράφει – Παρόντων των Ανδρέα Μιχαλακόπουλου, του Δ. Κακλαμάνου και του Αλ. Μαζαράκη – τη Συνθήκη της Λωζάννης, ως μία προσπάθεια «αξιοπρεπούς ανακωχής».

Από τα «Ιστορικά» της «Ελευθεροτυπίας» (9-3-2000), που ερευνούν την «Ελληνο-Τουρκική Προσέγγιση της περιόδου 1928-1932», μεταφέρω κάποιες παρατηρήσεις, διαπιστώσεις και ενέργειες.

Το 1930, ο Ελ. Βενιζέλος εφαρμόζοντας το περίφημο «Νέο Δόγμα», κάνει μιά επίθεση Ειρήνης. Μεταβαίνει στην Άγκυρα, παρίσταται με τον Ατατούρκ στο τουρκικό Κοινοβούλιο κάνει εξωπραγματικές δηλώσεις παραχαράσσοντας την Ιστορία.

Στις διπλωματικές προπόσεις λέγονται χίλια ψέματα.

Στο «Ελεύθερον Βήμα», της 29-10-1930 διαβάζουμε από την πρόποση του Βενιζέλου: «Τίποτα πλέον δεν χωρίζει τις δύο χώρες. Πλείονα του ενός δεδομένα μας συνδέουν… Η γειτονία του Αιγαίου… αποτελεί μέσον διαρκούς επαφής μεταξύ των, μια μακρά εξοικείωσις των δύο λαών, οι οποίοι έζησαν επί αιώνες ο εις παρά το πλευρόν του άλλου και εδιδάχθησαν τοιούτο­τρόπως να εννοή ο εις τον άλλον, ν’ αλληλοεκτιμώνται…» (βλ. όπ.π. σελ. 5)

Ο … Εθνάρχης ξέχασε και τα 400 χρόνια σκλαβιάς, δεν έβλεπε τους καπνούς της Σμύρνης και δεν άκουγε τους θρήνους των ξεριζωμένων προσφύγων!…

Γιατί ειπώθηκαν τόσες ιστορικές ανακρίβειες;

Μας το λέει ένας από τους συνεργάτες των «Ιστορικών»: «… Η ισχυρή παρουσία του Μουσταφά Κεμάλ στη Νέα Τουρκία, η νίκη του στη Μικρασία, πρωτίστως όμως η ανάγκη της Αγγλίας και της Γαλλίας να εμπεδώσουν ισορροπία στο status της Εγγύς Ανατολής δεν ευνοούσαν σε καμμία περίπτωση, την προβολή αδιαλλαξίας από μέρους της Ελλάδος» (σελ. 8)

Το κείμενο είναι σαφέστατο και δεν χρειάζεται ερμηνείες.

Ένας άλλος συγγραφέας αγιοποιεί τον Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος: «συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγάλων ανδρών της νεότερης Ιστορίας» και επέδειξε «εξαιρετικές στρατιωτικές αρετές…» (σελ. 10-11)

Μία απ’αυτές ήταν και η σφαγή του Ελληνικού Πληθυσμού στη Μικρασία…

Ο Ακαδημαϊκός καί Ιστορικός Κ. Σβολόπουλος, έγραφε ότι: «Στην απ’ ευθείας επαφή τους στη Λωζάννη οι Πρωθυπουργοί Ελ. Βενιζέλος και Ι. Ινονού διαβεβαίωσαν αλλήλους ότι δεν είχαν επεκτατικές βλέψεις».

Ο ίδιος, προέβαινε και σε τούτη τη διαπίστωση: «Η εφαρμογή στην πράξη των αρχών που πρυτάνευσαν στην Συνδιάσκεψη και προσδιόρισαν τους όρους της Συνθήκης της Λωζάννης, επιβεβαίωσε την συσπαστική δυνατότητα για την αποκατά­σταση, σε μονιμότερη βάση, σχέσεων φιλίας και συνεργασίας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία…» (οπ.π. σελ. 14-15).

Αυταπάτες ή σκόπιμες ωραιοποιήσεις;

Ένας άλλος συγγραφέας, αρχίζει έτσι το κείμενό του: «Η σύναψη της Συνθήκης της Λωζάννης, τον Ιούλιο του 1923, δεν σήμαινε μονάχα τον τερματισμό της ένοπλης ελληνοτουρκικής σύρραξης, αλλά και την επικράτηση ενός νέου συσχετισμού δυνάμεων και ισορροπίας στο Αιγαίο και τη Θράκη» (σελ. 19).

Είναι αυτή ακριβώς η «ισορροπία» την οποία τώρα ο Ερντογάν –για τη διατήρηση της εξουσίας του οποίου κόπτονται οι εν Ελλάδι γραικύλοι- αμφισβητεί θρασύτατα καταπατώντας Συνθήκες και Κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Με τη Συνθήκη Λωζάννης συμφωνήθηκε «η αναγνώριση του δικαιώματος όλων των Ελληνορθοδόξων να παραμείνουν στην Κωνσταντινούπολη»

Πόσοι απέμειναν; Και τι μέτρα κατά της Τουρκίας πήρε το ελληνικό κράτος εκείνο τον εθνοκτόνο Σεπτέμβρη του 1955, για το όργιο λεηλασίας των Ελλήνων;

Επειδή όμως η προπαγάνδα είναι η βασίλισσα της ζωής και της πολιτικής, όταν «τον Οκτώβριο του 1931 ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ινονού και ο υπουργός Εξωτερικών Αράς επεσκέφθησαν την Ελλάδα, έσχον θερμής υποδοχής από τον Ελληνικό λαό και ιδιαίτερα από το προσφυγικό στοιχείο» (σελ. 28)

Τα θύματα χειροκροτούν τους θύτες!

Τό κουσούρι αυτό το έχει και τώρα ο «κυρίαρχος» λαός!

Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει ο Κουμπάρος Ερντογάν. Προτείνω να του στείλουμε τον Giorgo να του χορέψει ένα ζεϊμπέκικο,  όπως χορεύουν τα … γιουσουφάκια.

(Visited 10 times, 1 visits today)
mm
Π. Παπαγαρηφάλλου
Ο Παναγιώτης Παπαγαρυφάλλου είναι πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων από το 2009. Γεννήθηκε στη Λάρισα. Σ' αυτή την πόλη έζησε τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου. Ερχόμενος στην Αθήνα για σπουδές, αλλά και για λόγους καταδίωξης, θα σπουδάσει: Πολιτικές Επιστήμες, Νομικά, Κοινωνικές και Οικονομικές Επιστήμες. Στο διάστημα αυτών των χρόνων ανέπτυξε πλούσια φοιτητική συνδικαλιστική δράση στο χώρο των επιστημόνων, από τη θέση του αντιπροέδρου του Συλλόγου Πτυχιούχων της Παντείου Σχολής, της οποίας γίνεται επιστημονικός βοηθός το 1964 και απολύεται το 1967 λόγω κοινωνικών φρονημάτων. Το 1968 συλλαμβάνεται και αρνούμενος να υπογράψει "Δήλωση" αποκήρυξης του ΚΚΕ εκτοπίζεται για τρία χρόνια στο Παρθένι της Λέρου. Μετά τη μεταπολίτευση θα παραμείνει εκτός των πολιτικών κομμάτων. Η επιλογή αυτή επέδρασε αρνητικά, τόσο στην ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία όσο και στην κοινωνική αξιοποίηση των επιστημονικών του εφοδίων, και ιδιαίτερα στην τοπική αυτοδιοίκηση, τα οποία λεηλάτησαν διάφοροι άσχετοι κομματικοί. Το 1973 βραβεύεται από την Ακαδημία Αθηνών, σε μυστικό διαγωνισμό, για το πρωτότυπο ιστορικό του έργο γύρω από τους γεωργικούς και ναυτικούς συνεταιρισμούς, ενώ το 1991 βραβεύεται ξανά από την Ακαδημία για το συνολικό του έργο, το οποίο αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση. Το 1976, ο Δήμος Αθηναίων τον βραβεύει για την επιστημονική και ερευνητική του προσφορά στην τοπική αυτοδιοίκηση και για τις προτεινόμενες λύσεις των προβλημάτων της. Το 1978 εκλέχτηκε άμισθος υφηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εξ' αιτίας αυτής της εκλογής θα βρεθεί ανακρινόμενος στο 535 γραφείο του Υπουργείου Παιδείας ως "επικίνδυνος κομμουνιστής"! (Ιούλιος του '78). Το 1978 υπήρξε συνιδρυτής και διευθυντής του περιοδικού "Τοπική Αυτοδιοίκηση" το οποίο κυκλοφορεί ακόμη με άλλη διεύθυνση. Έκανε διαλέξεις και εισηγήσεις σε επιστημονικά συνέδρια και πρωτοστάτησε στην ίδρυση επιστημονικών εταιριών και κινήσεων όπως π.χ. της Εθνικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνος (1964), της εταιρείας Φίλων του Συνεργατισμού (1973) και της Κίνησης Ενεργών Πολιτών (1992), των οποίων διετέλεσε πρώτος γενικός γραμματέας. Δημοσίευεσε δεκάδες επιστημονικές εργασίες και εκατοντάδες άρθρα στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο για επιστημονικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.

Αφήστε μια απάντηση

Top