Είστε εδώ
Αρχική Σελίδα > Slider > Η λαϊκή κυριαρχία στην Αθηναϊκή Δημοκρατία και οι λαθρομετανάστες

Η λαϊκή κυριαρχία στην Αθηναϊκή Δημοκρατία και οι λαθρομετανάστες

τοῦ Πολίτη Παναγιώτη Παπαγαρηφάλλου, 

Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνημερώσεως ἐπί τῶν Ἐθνικῶν Θεμάτων

 

Η λαϊκή κυριαρχία στην Αθηναϊκή Δημοκρατία και η ευτελισμένη λαϊκή κυριαρχία στην «υπερήφανη» Ελλάδα των τοκογλύφων.

Ο Γνωστός Γάλλος πολιτικός φιλόσοφος Σ. Μοντεσκιέ (1689-1755) διαπραγματευόμενος το πολίτευμα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και αναφερόμενος στις Γενικές Συνελεύσεις της Πνύκας, στις οποίες ως γνωστόν έπαιρναν μέρος μόνο οι έξι χιλιάδες πολίτες, γράφει: «Ο Λιβάνιος (σ.σ. πρόκειται για τον σοφιστή και ρήτορα διδάσκαλο από την Αντιόχεια – που έζησε μεταξύ 314-393) λέει ότι στην Αθήνα όταν ένας ξένος ανακατεύονταν μέσα στη Συνέλευση του λαού, τιμωρούνταν με θάνατο και αυτό γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος εθεωρείτο ότι έκανε κατάχρηση στο δικαίωμα της κυριαρχίας» (βλ. το έργο του: «Το πνεύμα των Νόμων», εκδ. «Αναγνωστίδη», Αθήνα χ.χ. σελ. 40).
Να σημειωθεί ότι η Αθήνα θεωρούσε ως ξένο κάθε μη γεννημένο στην Αθήνα από Αθηναίους γονείς!
Για τα όσα γίνονται σήμερα στην.. προοδευτική Ελλάδα, θα τρίζουν τα κόκαλά τους!

Την απαγόρευση της συμμετοχής ξένων στις Γενικές Συνελεύσεις Αθηνών και Σπάρτης επισημαίνουν και οι: Κ. Παπαρρηγόπουλος: «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», εκδ. «Γαλαξίας», Αθήνα 1969, βιβλίον Δεύτερον, τευχ. β’, σελ. 164 και 166.
Γιάννης Κόρδατος: «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τομ. Β’ (Αρχαία Α΄), εκδ. 20ος αιώνας, Αθήνα 1959, σελ. 393 και 396.
Ν. Μακιαβέλλι (Φλωρεντίνος πολιτικός στοχαστής (1469-1527), στα «Έργα», εκδ. «Κάλβος», Αθήνα 1984 – Εισαγωγή – Σχόλια Π. Κονδύλης, σελ. 307, για τη Σπάρτη.
Τώρα η Αθήνα δίνει ψήφο στους λαθρομετανάστες (Νόμος 3838/24-3-2010 του ΠΑΣΟΚ), τον οποίο ακύρωσε ως αντισυνταγματικό η Ολομέλεια του Συμβουλίου Επικρατείας, με την υπ’ αριθ. 460/2013 απόφασή του. Δηλαδή ο εμφανιζόμενος ως δήμαρχος Αθηναίων Καμίνης είναι παράνομος!!!
Ο ελληνικός «κυρίαρχος» λαός δεν μετράει όσο οι λαθρομετανάστες. Όμως συνεχίζει να πηγαίνει στις κάλπες παριστάνοντας τον.. δημοκρατικό!

mm
Π. Παπαγαρηφάλλου
Ο Παναγιώτης Παπαγαρυφάλλου είναι πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων από το 2009. Γεννήθηκε στη Λάρισα. Σ' αυτή την πόλη έζησε τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου. Ερχόμενος στην Αθήνα για σπουδές, αλλά και για λόγους καταδίωξης, θα σπουδάσει: Πολιτικές Επιστήμες, Νομικά, Κοινωνικές και Οικονομικές Επιστήμες. Στο διάστημα αυτών των χρόνων ανέπτυξε πλούσια φοιτητική συνδικαλιστική δράση στο χώρο των επιστημόνων, από τη θέση του αντιπροέδρου του Συλλόγου Πτυχιούχων της Παντείου Σχολής, της οποίας γίνεται επιστημονικός βοηθός το 1964 και απολύεται το 1967 λόγω κοινωνικών φρονημάτων. Το 1968 συλλαμβάνεται και αρνούμενος να υπογράψει "Δήλωση" αποκήρυξης του ΚΚΕ εκτοπίζεται για τρία χρόνια στο Παρθένι της Λέρου. Μετά τη μεταπολίτευση θα παραμείνει εκτός των πολιτικών κομμάτων. Η επιλογή αυτή επέδρασε αρνητικά, τόσο στην ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία όσο και στην κοινωνική αξιοποίηση των επιστημονικών του εφοδίων, και ιδιαίτερα στην τοπική αυτοδιοίκηση, τα οποία λεηλάτησαν διάφοροι άσχετοι κομματικοί. Το 1973 βραβεύεται από την Ακαδημία Αθηνών, σε μυστικό διαγωνισμό, για το πρωτότυπο ιστορικό του έργο γύρω από τους γεωργικούς και ναυτικούς συνεταιρισμούς, ενώ το 1991 βραβεύεται ξανά από την Ακαδημία για το συνολικό του έργο, το οποίο αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση. Το 1976, ο Δήμος Αθηναίων τον βραβεύει για την επιστημονική και ερευνητική του προσφορά στην τοπική αυτοδιοίκηση και για τις προτεινόμενες λύσεις των προβλημάτων της. Το 1978 εκλέχτηκε άμισθος υφηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εξ' αιτίας αυτής της εκλογής θα βρεθεί ανακρινόμενος στο 535 γραφείο του Υπουργείου Παιδείας ως "επικίνδυνος κομμουνιστής"! (Ιούλιος του '78). Το 1978 υπήρξε συνιδρυτής και διευθυντής του περιοδικού "Τοπική Αυτοδιοίκηση" το οποίο κυκλοφορεί ακόμη με άλλη διεύθυνση. Έκανε διαλέξεις και εισηγήσεις σε επιστημονικά συνέδρια και πρωτοστάτησε στην ίδρυση επιστημονικών εταιριών και κινήσεων όπως π.χ. της Εθνικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνος (1964), της εταιρείας Φίλων του Συνεργατισμού (1973) και της Κίνησης Ενεργών Πολιτών (1992), των οποίων διετέλεσε πρώτος γενικός γραμματέας. Δημοσίευεσε δεκάδες επιστημονικές εργασίες και εκατοντάδες άρθρα στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο για επιστημονικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.

Αφήστε μια απάντηση

Top